Η «μικρή» τουριστική μας πολιτεία…

 

«Το Ρέθεμνος είναι μια μικρή πολιτεία μ’ εφτά ἴσαμε ὀχτώ χιλιάδες ψυχές χτισμένη γιαλό-γιαλό στη βορινή στεριά τῆς Κρήτης, ἀπάνω στο μεσοστράτι ἀπο Χανιά σε μεγαλόκαστρο.»

Αυτό ήταν το Ρέθυμνο που περιγράφει ο Παντελής Πρεβελάκης στο «Χρονικό μιας Πολιτείας» πριν από εννιά περίπου δεκαετίες. Μια πόλη μικρή, φτωχή, που για δεκαετίες ολόκληρες παρέμενε το «παντέρμο Ρέθεμνος».

Και μετά, κάπου εκεί στη δεκαετία του 1970-1980, άρχισε η ανάπτυξη. Η καλύτερα η αλλαγή, θα έλεγα εγώ. Από τη μια το Πανεπιστήμιο, από την άλλη ο τουρισμός, η μικρή μας πολιτεία άρχισε να αλλάζει… Να εξελίσσεται, ακολουθώντας τις επιταγές των καιρών.

Και κατάφερε τα μειονεκτήματά της να τα κάνει ισχυρά της πλεονεκτήματα. Το κακόφημο ενετικό λιμανάκι, που μόνο οι «λιμανίτες» το προσέγγιζαν, γέμισε τουριστικές ταβέρνες με «φρέσκο ψάρι». Το κάστρο της Φορτέτζας, που η κυρία Ντορεμί το επισκέφθηκε με τους μαθητές της, έδιωξε τις ιερόδουλες από μέσα και γύρω-γύρω, αναστηλώθηκε και έγινε πόλος έλξης για ξένους και ντόπιους και με το θέατρο Ερωφίλη γίνεται πόλος έλξης με σημαντικές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Η παλιά πόλη, με την υγρασία, τη μούχλα και τα τρωκτικά, άλλαξε κι αυτή και έγινε το σήμα κατατεθέν της πολιτείας, με τουριστικά μαγαζιά λογιώ-λογιώ και τα ταπεινά σπιτάκια της μετατράπηκαν σε πολυτελή Airbnb. Φτιάξαμε και την προκυμαία μας, διανοίχτηκε και ο παραλιακός και αναδείχτηκε σε όλο του το μεγαλείο το μοναδικό αμμώδες περβολιανό ακρογιάλι, που γέμισε ομπρέλες και ξαπλώστρες όλων των χρωματικών αποχρώσεων και όλων των τεχνοτροπιών.  Και έτσι σιγά σιγά η πόλη μας γέμισε ξενοδοχεία όλων των αστέρων! Για όλα τα γούστα και όλα τα βαλάντια!

Και μετά ξεκινήσαμε και το φτιασίδωμα της νέας πόλης. Η βιώσιμη κινητικότητα, που ήρθε ως νέος Αρμαγεδδών, επέβαλε τους δικούς την νόμους και κανόνες. Να τα φαρδιά πεζοδρόμια, να οι αστικές αναπλάσεις, να τα πλατώματα που μετατράπηκαν σε αστικές πλατείες. Όμορφη εικόνα, αναμφίβολα… Αλλά… Υπάρχει και αυτό το έρμο το αλλά…

Και αφού πλουτίσαμε με τον τουρισμό, ή νομίσαμε, τουλάχιστον, διαπιστώσαμε ότι το Πανεπιστήμιο δεν είναι και τόσο καλή επένδυση. Έτσι ανακαλύψαμε τον όρο «βραχυχρόνια μίσθωση». Να το έχουμε δίπορτο! Ιούνιο με Σεπτέμβρη για τους τουρίστες και το υπόλοιπο διάστημα για όλους τους αποδέλοιπους: Φοιτητές, εκπαιδευτικούς, γιατρούς… Τα 500 και 600 ευρώ για μια «καμαρούλα μια σταλιά, δύο επί τρία», που λέει και το άσμα του Πουλόπουλου, είναι το πιο φυσιολογικό για τη μικρή μας πολιτεία!

Και αφού χτίσαμε και αυτά που δεν χτίζονταν, κατά το «Φάγανε, φάγανε, φάγανε» της γνωστή ελληνικής ταινίας, καθίσαμε να ξαποστάσουμε και να καμαρώσουμε το αποτέλεσμα της ανάπτυξης που όλοι μαζί ονειρευτήκαμε!

Και κάπου εκεί διαπιστώσαμε ότι, μάλλον, κάτι δεν κάναμε καλά. Κάπου ξεπεράσαμε το μέτρο. Την πολυτελή αυτοκινητάρα μας, που αγοράσαμε από τα υπερκέρδη του τουρισμού, δεν μπορούμε να την καβαλήσουμε και να τη μοστράρουμε, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχουμε πού να την παρκάρουμε! Εκτός αν διαθέτουμε 10-15 ευρώ για τα ιδιωτικά πάρκινγκ της μικρής μας πολιτείας. Άρχισαν παίζουν και τα νεύρα μας με τις ατελείωτες ουρές στη λεωφόρο και τους «ασυνείδητους» που παρκάρουν προσωρινά σε αυτήν. Άσχετα ότι κι εμείς ψάχνουμε αυτή την έρμη την «προσωρινή» στάση για να «πεταχτούμε απέναντι». Ε! κι ο Δήμος μας, δεν έκανε και κάτι! «Η πόλη μας είναι για 18 χιλιάδες κατοίκους! ΣΤΟΠ», διατρανώνει σε κάθε ευκαιρία ο Δήμαρχος.

Και όταν με το καλό κερδίσουμε το ΤΖΟΚΕΡ και βρούμε θέση για το αυτοκίνητο, κατεβαίνουμε μια βόλτα στην παλιά πόλη. Και εκεί αρχίζει το σλάλομ ανάμεσα σε τραπέζια, καρέκλες, πινακίδες και σερβιτόρους. Ε! έχουμε και κανονιστική, βέβαια της παλιάς πόλης! Αλλά ποιος ασχολείται βρε αδερφέ!

Βρίζουν και διαμαρτύρονται και οι καταστηματάρχες που δεν έχουν δουλειά! Που είναι κακής ποιότητας ο τουρισμός. Αλλά όλοι, θέλουν να ανοίξουν ένα καινούργιο take away, ένα μικρό mini market, κάτι τέλος πάντων να βγαίνει το μεροκάματο!

Και όταν, βραδάκι πια επιστρέψουμε στο σπιτάκι μας και θέλουμε να κάνουμε ένα ντουζάκι να ξεϊδρώσουμε, διαπιστώνουμε ότι δεν έχουμε πάλι νερό! Όλο και κάποια βλάβη θα έπαθε πάλι το δίκτυο της ΔΕΥΑΡ!

Και το άλλο πρωί, κουνάμε το κεφάλι μας, βλέποντας ξεχειλισμένους τους κάδους και δίπλα κανένα στρώμα ή καναπέ, που κάποιοι «προνοητικοί» τα έβγαλαν έξω μες στα μαύρα τα μεσάνυχτα για να μην τους πάρει χαμπάρι ο γείτονας!

Βρίζουμε, φωνάζουμε, τα γράφουμε και στο facebook, τα βάζουμε με όλους κα με όλα! Αλλά μας περνάει γρήγορα. Γιατί έρχεται το Σαββατοκύριακο για να πάμε κάπου να ξεσκάσουμε… Για να προγραμματίσουμε και το επόμενο ταξίδι μας στο εξωτερικό.

Και έτσι περνάει ευχάριστα ο χρόνος στη Ντάρα Μανέλα… Στη δική μας, μικρή πόλη της ανοχής, που είχε γράψει και ο αείμνηστος Δαλέντζας…