Των παιδιών μας τα παιδιά.
Τρεις γενιές σε μια οικογένεια Έλενας Βιταλάκη-Αναστασίας Πρατικάκη ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ Δεν μπορώ να ξεχάσω τη νηπιακή ηλικία μου, τότε που στο χωριό, τα βράδια, δεν μπορούσα να κοιμηθώ αν δεν μου κρατούσε το χέρι η πατρική μου γιαγιά κι αν ο παππούς δεν μου έλεγε μια ιστορία μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Τα χρόνια περνούσαν κι έφηβος πια κατέβαινα από την Αθήνα τα καλοκαίρια στην Κρήτη και με λαχτάρα ανυπομονούσα να ξαναδώ τους παππουδογιαγιάδες μου. Πάντα ζήλευα τον παππού μου, που όλη μέρα ξιπόλητος στα περβόλια δεν τον ενοχλούσαν τα αγκάθια και οι πέτρες. Και που ήξερε να απαγγέλει απ’ έξω ολόκληρο σχεδόν τον Ερωτόκριτο. Αλλά και τον άλλο μου παππού, που έβαζε με μαεστρία το σαμάρι στο γαϊδουράκι του και μου μάθαινε κι εμένα με υπομονή πώς να ανεβαίνω πάνω στο ζωντανό και πώς να του δίνω οδηγίες. Με νοσταλγία μου έρχεται στη μνήμη και η γιαγιά μου, λυγερόκορμη και σβέλτη, που κρατώντας με απ’ το χέρι με περνούσε, πέτρα-πέτρα απ’ το ποταμάκι του χωριού χωρίς να βρέ