Νίκος Δερεδάκης

  Δεν μπορεί να ξεχάσει κανείς τους πανηγυρισμούς της τοπικής κοινωνίας όταν τη δεκαετία του 1970 ανακοινώθηκε η ίδρυση του Πανεπιστημίου Κρήτης με την έδρα του να βρίσκεται στο Ρέθυμνο. Τότε, σταδιακά, το Ρέθυμνο, από «παντέρμο» άρχισε να ατενίζει με αισιοδοξία το κοινωνικό και οικονομικό του μέλλον, σε συνδυασμό με τη σταδιακή ανάπτυξη του τουρισμού.

  Πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη Τετάρτη 15 Ιουλίου, στο Σπίτι του Πολιτισμού, η καθιερωμένη τελετή βράβευσης των μαθητών και μαθητριών του Ρεθύμνου που διακρίθηκαν στους πανελλήνιους σχολικούς αγώνες της σχολικής χρονιάς 2025-2026.

  Πολύς ντόρος γίνεται το τελευταίο διάστημα για τον ιδιωτικό χώρο στάθμευσης κάτω από τη Φορτέτζα, στη «Χοχλάδα».

  Παρακολουθώντας τα δημοτικά δρώμενα ήδη από το 2000 και όντας μέσα στο δημοτικό σύστημα από το 2007, ως εκλεγμένος Δημοτικός Σύμβουλος, έχω αποκρυσταλλώσει μια πλήρη εικόνα του συστήματος.

  Να που βγήκε και φέτος ο Ιούνιος. Και αν γυρίσουμε το βλέμμα πίσω, θα δούμε ότι τίποτα απολύτως δεν άλλαξε από πέρυσι τέτοιον καιρό στο μείζον θέμα που απασχολεί το Ρέθυμνο, το κυκλοφοριακό!

  Ήταν άνοιξη του 1949. Ο πόλεμος είχε τελειώσει πριν από μερικά χρόνια και η χώρα προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της. Τα χελιδόνια είχαν κάνει την εμφάνισή τους στο Ρέθυμνο, φέρνοντας μαζί τους και την άνοιξη, μαζί με το ξεμυάλισμα των μαθητών, που περίμεναν να έρθει το καλοκαίρι, να κλείσει το σχολείο και να ξεχυθούν στις παραλίες και τις αλάνες του Ρεθύμνου.   Στο Δημοτικό σχολείο της Σοχώρας το μάθημα γινόταν κανονικά. Στη σχολική αίθουσα της ΣΤ’ τάξης τα παράθυρα ήταν ανοιχτά και οι μυρωδιές και οι ήχοι της άνοιξης εισχωρούσαν   προκλητικά. Ήταν το απογευματινό μάθημα της χειροτεχνίας.