Κυκλοφοριακό Ρεθύμνου: Ο μεγάλος ασθενής

 

Να που βγήκε και φέτος ο Ιούνιος. Και αν γυρίσουμε το βλέμμα πίσω, θα δούμε ότι τίποτα απολύτως δεν άλλαξε από πέρυσι τέτοιον καιρό στο μείζον θέμα που απασχολεί το Ρέθυμνο, το κυκλοφοριακό!

Για να είμαι, βέβαια, ειλικρινής, άλλαξαν μερικά πράγματα: Οι εξαγγελίες, οι υποσχέσεις και οι προσδοκίες.

Κατ’ αρχήν, τα περίφημα ηλεκτρικά λεωφορεία, που ο Δήμος έχει στην κατοχή του από το 2024, αλλά κανείς δεν τα έχει δει! Πάμπολλες φορές το θέμα απασχόλησε το Δημοτικό Συμβούλιο και τη Δημοτική Επιτροπή. Πήραμε αποφάσεις για την κυκλική τους διαδρομή από το οικόπεδο Φραγάκη προς την πόλη, χωροθετήσαμε και τις στάσεις που θα κάνουν, «λύσαμε» και το θέμα των οδηγών τους μέσω του ΚΤΕΛ… Εσχάτως πληροφορούμαι ότι υπάρχει ένα μικρό θεματάκι με τη φόρτισή τους. Το θέμα είναι ότι μπαίνει ο Ιούλιος του 2026 και τα ηλεκτρικά λεωφορεία έχουν καταντήσει σαν τα ανέκδοτα με τον Τοτό.

Βγήκαν, επίσης και βαρύγδουπες ανακοινώσεις προ διμήνου, ότι ο Δήμος αναζητά ιδιωτικά οικόπεδα εντός του αστικού ιστού για να τα νοικιάσει για χρήση πάρκινγκ. Ωραίες σκέψεις, ωραίες ιδέες, αλλά άνθρακας κι αυτός ο θησαυρός.

Βέβαια, στον προϋπολογισμό του Δήμου για το 2026 έχουμε βάλει κάποια χρήματα για τον καθαρισμό του δημοτικού οικοπέδου δίπλα στη Φιλαρμονική και την προσωρινή μετατροπή του  σε χώρο στάθμευσης. Αν και δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο πρόβλημα, μπαίνει ο Ιούλιος και το συγκεκριμένο μέρος παραμένει ανεκμετάλλευτο, αν και λόγω θέσης θα λύσει αρκετά προβλήματα στάθμευσης στο κέντρο της πόλης.

Για το εμβληματικό διώροφο υπόγειο πάρκινγκ στην πλατεία Τεσσάρων Μαρτύρων, ούτε κουβέντα πια! Πνίγηκε στο Φαληρικό Δέλτα… Όνειρο ήταν και πάει κι αυτό!

Για διανοίξεις δρόμων, που θα ανακουφίσουν το κυκλοφοριακό πρόβλημα, σιγή ιχθύος. Λέγαμε παλιά για τη γεφύρωση του ρέματος Κόρακα Καμάρα, που θα ενώσει τα Περιβόλια με την Καλλιθέα και θα ανακουφίσει την περιοχή. Πάει κι αυτό! Έμεινε στις σκέψεις και στα συρτάρια.

Για νέα, επικαιροποιημένη, κυκλοφοριακή μελέτη ούτε λόγος. Προφανώς δεν χρειάζεται. Βλέπουμε το πρόβλημα κι εμείς σφυρίζουμε αδιάφορα, ή απλά, έχουμε σηκώσει τα χέρια ψηλά, ανήμποροι να κάνουμε το παραμικρό.

Στον αντίποδα, συνεχίζουμε να κερδίζουμε σωρηδόν τα ευρωπαϊκά βραβεία βιώσιμης κινητικότητας και να γινόμαστε «πρότυπο» ευρωπαϊκής πόλης. Πόλη «πιλότος», για το πώς πρέπει να είναι οι σύγχρονες ευρωπαϊκές πόλεις. Μάλλον, εγώ δεν καταλαβαίνω κάτι.

Για να είμαι, βέβαια, δίκαιος, γεμίσαμε την πόλη με ηλεκτρικά πατίνια και ηλεκτρικά ποδήλατα. Τα οποία κυκλοφορούν παντού! Στο οδόστρωμα, στους «ποδηλατόδρομους»… Στους ποδηλατόδρομους που κατασκευάσαμε πάνω στο πεζοδρόμιο. Πεζοί και ποδηλάτες, δηλαδή, μαζί, σφιχταγκαλιασμένοι. Και να κάνει σλάλομ ο ποδηλάτης να αποφύγει τον πεζό και οι πεζός να έχει όλες τις αισθήσεις του τεταμένες για να αποφύγει τον ποδηλάτη και να μην τον παρασύρει το πατίνι.

Πάντως, αναπλάσαμε μερικούς ακόμη δρόμους, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, ως συνοδό έργο της ήδη αναπλασμένης οδού Κονδυλάκη. Φαρδύναμε κι εκεί τα πεζοδρόμια, αλλά θέσεις στάθμευσης εξαϋλώθηκαν!

Για την περιοχή περιμετρικά της Φορτέτζας, καλύτερα να μην αναφερθώ. Τώρα τους καλοκαιρινούς μήνες και με τις εκδηλώσεις στο κάστρο, πιο εύκολα θα βρεις εισιτήριο για τις παραστάσεις, παρά μια θέση στάθμευσης. Τους λόγους, ας μην τους αναφέρω!

Και μέσα σε όλα αυτά, οι διαβάσεις πεζών! Εξαφανισμένες πάλι! Ραντεβού στα τυφλά, ανάμεσα σε οδηγούς και πεζούς! Αφού ξέρουμε το πρόβλημα! Ας τις βάφουμε τουλάχιστον στις αρχές της καλοκαιρινής περιόδου. Οι ξένοι επισκέπτες το θεωρούν δεδομένο και έτσι είναι, ότι θα σταματήσει το αυτοκίνητο στη διάβαση για να περάσει ο πεζός. Έλα μου όμως, που ο οδηγός δεν βλέπει την ξεβαμμένη διάβαση και απλά πρέπει να υποθέσει την ύπαρξή της!

Τουλάχιστον έχουμε τις αυλές των σχολείων. Εκεί έχουμε εναποθέσει ως πόλη τις ελπίδες μας μπας και βρεθεί μια θέση να παρκάρουμε. Τις επόμενες ημέρες θα ανοίξουν οι αυλές 3-4 σχολείων. Θα πάρουμε μια ανάσα, ξένοι και ντόπιοι.

Τα ξαναλέμε του χρόνου τον Ιούλιο! Με συγκρατημένη αισιοδοξία, μπας και έχει αλλάξει κάτι… Η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ!!!