Νίκος Δερεδάκης

  Με αφορμή τα όσα ακούγονται και γράφονται το τελευταίο διάστημα περί εμπλοκής Υπουργών και Βουλευτών σε διάφορα σκάνδαλα, αλλά και τη γενικότερη απαξίωση που έχει δημιουργηθεί από την κοινωνία προς την πολιτική και τους πολιτικούς, ανέτρεξα σε εργασία που είχα εκπονήσει προ τριετίας που ήμουν μεταπτυχιακός φοιτητής του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης του Π.Κ.

  Η μετανάστευση αποτελεί ένα φαινόμενο που διαμορφώνει τις κοινωνικές και πολιτισμικές δυναμικές των χωρών υποδοχής. Από τη δεκαετία του 1990, η Ελλάδα έχει μετατραπεί από χώρα αποστολής μεταναστών σε χώρα υποδοχής. Η γεωγραφική της θέση, που τη χαρακτηρίζει ως πύλη εισόδου προς την Ευρώπη, την καθιστά βασικό σημείο διέλευσης και εγκατάστασης μεταναστών και προσφύγων. Η προσφυγική κρίση του 2015 ενίσχυσε αυτή την τάση, με την Ελλάδα να υποδέχεται εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, κυρίως από τη Συρία, το Αφγανιστάν και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ασίας. Η Κρήτη, ως στρατηγικό σημείο στη Μεσόγειο, δέχθηκε επίσης σημαντικές ροές μεταναστών, φυσικά όχι στο μέγεθος εκείνων που δέχθηκαν τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

  Πολύς λόγος γίνεται από την Κυριακή το βράδυ, βραδιά των εθνικών εκλογών, για την είσοδο στο ελληνικό Κοινοβούλιο του «κόμματος» ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ, ενός πολιτικού μορφώματος που έπιασε ουσιαστικά στον ύπνο το δημοκρατικό πολιτικό μας σύστημα. Έχοντας, ουσιαστικά, τον έγκλειστο στις φυλακές Δομοκού, Ηλία Κασιδιάρη, ως ιδεολογικό αρχηγό τους, κατάφεραν αθόρυβα, να ξεπεράσουν τον σκόπελο του Αρείου Πάγου, να ανακηρυχθούν επίσημα, να κατέλθουν στις εκλογές της 25 ης Ιουνίου και να καταφέρουν μια «περηφανή» νίκη, γελοιοποιώντας το σύνολο του πολιτικού κόσμου αλλά και τους συνταγματολόγους που «περί άλλων ετύρβαζαν». Και το κερασάκι στην τούρτα, ο Ηλίας Κασιδιάρης, με πλατύ χαμόγελο, να ποζάρει με φόντο τα κάγκελα της φυλακής και το σύνθημα ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ να συμπληρώνει το μπλουζάκι του με την περικεφαλαία των Σπαρτιατών.

  Πρέπει να ήταν το 1979 ή 1980. Στην Αθήνα μέναμε τότε, στο Χαϊδάρι. Ο πατέρας μου, δάσκαλος σε ένα δημοτικό της περιοχής, συνήθιζε να ψωνίζει κρέας από ένα συνοικιακό κρεοπωλείο, του Μάκη. Μια μέρα, που μπήκε στο κρεοπωλείο, είδε κρεμασμένο στο τσιγκέλι ένα λαχταριστό κατσικάκι. Ρώτησε τον κρεοπώλη πόσο κοστίζει το κιλό, για να πάρει την αποστομωτική απάντηση: «Δάσκαλε! Αυτό δεν είναι για δημοσίους υπαλλήλους!».

  Σύμφωνα με τους πολιτικούς επιστήμονες, όλων των κομματικών αποχρώσεων, η μεταπολίτευση στην Ελλάδα μπορεί να ήρθε το 1974, με την πτώση της Χούντας και την επάνοδο της Δημοκρατίας, ολοκληρώθηκε, όμως, το 1981 με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

  Ο Κώστας Σημίτης, μετά την επικράτησή του στο κόμμα, ήρθε σε ανοιχτή ρήξη με το κομματικό παρελθόν, αμφισβητώντας ευθέως τις μέχρι τότε πρακτικές και κυρίως το ύφος της κομματικής ηγεσίας, καταγγέλοντάς την για λαϊκισμό, πελατειακό σύστημα, αλαζονεία και συγκεντρωτισμό. Άλλωστε, η Συνθήκη του Μάαστριχτ, που υπέβαλλε πολιτικές σύγκλισης και δημοσιονομικής εξυγίανσης, δεν άφηναν πολλά περιθώρια διαφοροποίησης στον νέο Πρόεδρο. Έτσι, επήλθε σύγκρουση των δύο εσωκομματικών τάσεων, των Εκσυγχρονιστών και των Προεδρικών στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.   Η τελική επικράτηση του Κώστα Σημίτη, μεγιστοποίησε το πολιτικό του κεφάλαιο, το οποίο έσπευσε να αξιοποιήσει με την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Στις εκλογές που διεξάγονται στις 22 Σεπτεμβρίου 1996, το ΠΑΣΟΚ βγαίνει πρώτο κόμμα με ποσοστό 41,49% εκλέγοντας 162 βουλευτές.   Ειδικά στην Κρήτη το ποσοστό του κόμματος άγγιξε το 55,7%.

  Το ΠΑΣΟΚ ιδρύθηκε από τον Ανδρέα Γ. Παπανδρέου στις 3 Σεπτεμβρίου 1974, αμέσως μετά από την επανόρθωση της Δημοκρατίας στη χώρα. Το τρίπτυχο που προσδιορίζει τον ιδεολογικό προσανατολισμό του, σύμφωνα με την ιδρυτική του διακήρυξη, είναι, εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική απελευθέρωση. Η δυναμική του νέου φορέα δεν ήταν την εποχή εκείνη άμεσα ορατή και η επιτυχής έκβαση του εγχειρήματος κάθε άλλο από παρά προκαθορισμένη ήταν. Η «αντιιμπεριαλιστική» τοποθέτηση της ιδρυτικής διακήρυξης, συνέδεσαν το ΠΑΣΟΚ, όσο κανέναν άλλο κομματικό φορέα, με τον κοινωνικό-πολιτικό ριζοσπαστισμό της εποχής.     Συμμετέχει στις πρώτες εκλογές που διεξάγονται στην Ελλάδα, μετά την πτώση της Δικτατορίας, στις 17 Νοεμβρίου 1974, λαμβάνοντας ποσοστό 13,58%, εκλέγοντας 12 βουλευτές. Στην Κρήτη εξέλεξε έναν Βουλευτή, στον νομό Ηρακλείου, τον 55χρονο οικονομολόγο και αντιστασιακό Γεώργιο Ψαρράκη, λαμβάνοντας ποσοστό 16,60%.

  Ιστορική ημέρα σήμερα και πέρασε στα ψιλά γράμματα. Και βέβαια μιλάω για την ιδρυτική διακήρυξη της 3 ης Σεπτεμβρίου του 1974 με την οποία ο Ανδρέας Παπανδρέου δημιούργησε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

  Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για ανάπτυξη και επενδύσεις στην Ελλάδα. Ανάπτυξη που θα βγάλει τη χώρα από την κρίση. Είναι, όμως, τα πράγματα τόσο απλά και ευοίωνα; Ας ξεκινήσουμε, από μερικά στατιστικά στοιχεία και παραδοχές που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης.

  Πολιτική και στατιστική ανάλυση στο εκλογικό αποτέλεσμα της 17 ης Ιουνίου Τίτλοι τέλους για τις σημαντικότερες, ίσως, εκλογές της μεταπολεμικής Ελλάδας. Και το αποτέλεσμα που βγαίνει; Όλοι ευχαριστημένοι…πλην ΚΚΕ! Η ΝΔ πρώτο κόμμα, έστω και με βραχεία κεφαλή, ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρότατη αντιπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ διατήρησε τα ποσοστά του, και οι υπόλοιποι κινήθηκαν εκεί που όλοι περίμεναν. Και βέβαια, το ξύλο του Κασιδιάρη on air , ενδυνάμωσε τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

Αναμφίβολα οι εκλογές της 17 ης Ιουνίου είναι οι κρισιμότερες, όχι μόνο μεταπολιτευτικά, αλλά και μεταπολεμικά, θα τολμήσω να πω. Και ίσως είναι από τις λίγες φορές που δεν μπορεί να κάνει κανείς ασφαλείς προβλέψεις και οι δημοσκόποι έχουν στην κυριολεξία χάσει τον ύπνο τους αφού διακυβεύεται η αξιοπιστία τους. Μια παράμετρος, όμως, που δεν έχει αναδειχθεί αρκετά, είναι αυτή της αποχής. Στις εκλογές της 6 ης Μαΐου η αποχή, παρά τις αντίθετες προβλέψεις, είχε φτάσει σε ποσοστό, περίπου, 35%. Θεωρώ, ότι στις εκλογές της Κυριακής η αποχή θα αυξηθεί για κάποιους συγκεκριμένους λόγους:

Πολλοί, τον τελευταίο καιρό, αναφέρονται στο διακύβευμα των εκλογών της 17 ης Ιουνίου. Και προκρίνουν ως δίλημμα το γνωστό, πλέον, «ευρώ ή δραχμή», «μέσα ή έξω από την Ευρωζώνη». Αυτό, βέβαια, είναι η μια όψη του νομίσματος, ή καλύτερα η κορφή του παγόβουνου. Κι αυτό διότι βρισκόμαστε σε μια Ευρώπη που, αν εξαιρέσει κανείς την περίοδο που κάποια κράτη κυβερνούνταν από κομουνιστικά καθεστώτα τύπου Ε.Σ.Σ.Δ., κυβερνήθηκε και εξακολουθεί να κυβερνείται από δύο κυρίαρχα   πολιτικά συστήματα: Τη σοσιαλδημοκρατία και το φιλελευθερισμό.

Πολιτική Τριλογία. Μέρος Β’ Όταν το 1974 ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής ερχόταν απ’ το Παρίσι και ίδρυε τη Νέα Δημοκρατία, δεν θα περίμενε ότι μετά από 4 δεκαετίες το κόμμα του, ασθμαίνοντας, θα έπαιρνε μετά βίας 19%. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ίδρυσε μια μεγάλη δεξιά παράταξη για να βρουν στέγη όλες οι τάσεις: Από την άκρα δεξιά μέχρι τον άκρατο φιλελευθερισμό. Κι όσο αυτός βρισκόταν στο τιμόνι όλα πήγαιναν ρολόι. Νικητής στις εκλογές του ’74, νικητής και στις εκλογές του ’77. Μετά, ήρθε το ΠΑΣΟΚ και με το σύνθημα της «ΑΛΛΑΓΗΣ» τα συμπαρέσυρε όλα.

Πολιτική Τριλογία Μέρος Α’ Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα: Τρεις λέξεις με τεράστια βαρύτητα για το 1974 που ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ. Σήμερα τι, άραγε, έχει μείνει από τη σηματοδότηση του αρκτικόλεξου; Πανελλήνιο: Μόλις και μετά βίας 13%. Σοσιαλιστικό: Άδειο πουκάμισο. Κίνημα: Προ πολλού έχει χάσει τη σημασία του.