Οι σαΐτες και το χελιδόνι

 

Ήταν άνοιξη του 1949. Ο πόλεμος είχε τελειώσει πριν από μερικά χρόνια και η χώρα προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της. Τα χελιδόνια είχαν κάνει την εμφάνισή τους στο Ρέθυμνο, φέρνοντας μαζί τους και την άνοιξη, μαζί με το ξεμυάλισμα των μαθητών, που περίμεναν να έρθει το καλοκαίρι, να κλείσει το σχολείο και να ξεχυθούν στις παραλίες και τις αλάνες του Ρεθύμνου.  Στο Δημοτικό σχολείο της Σοχώρας το μάθημα γινόταν κανονικά. Στη σχολική αίθουσα της ΣΤ’ τάξης τα παράθυρα ήταν ανοιχτά και οι μυρωδιές και οι ήχοι της άνοιξης εισχωρούσαν  προκλητικά. Ήταν το απογευματινό μάθημα της χειροτεχνίας.

Μάταια ο αυστηρός δάσκαλος και ιερέας π. Γιάννης Σκαντζιδάκης προσπαθούσε να διδάξει. «Σώπα δάσκαλε να ακούσουμε το πουλί», όπως αναφέρει και ο Νίκος Καζαντζάκης στην αναφορά στον Γκρέκο.

Και τότε το πουλί εφόρμησε στην τάξη. Ένα χελιδόνι, με την ψαλιδωτή ουρά του, άρχισε να επιδίδεται σε χαμηλές πτήσεις μέσα στην τάξη. Ο παπά Γιάννης δεν το είχε πάρει είδηση και συνέχιζε τη διδαχή.  Οι μαθητές, όμως το αντιλήφθηκαν. Δεν έχασαν χρόνο. Άρχισαν να ετοιμάζουν τα «αντιαεροπορικά τους πυρά».  Φτιάχνοντας σαΐτες, προσπαθούσαν να πετύχουν το χελιδόνι, ενώ ο δάσκαλός τους, συνέχιζε αμέριμνος το μάθημα, χωρίς να έχει αντιληφθεί το παραμικρό.

Μέχρι που συνέβη το μοιραίο: Μια σαΐτα προσγειώθηκε και καρφώθηκε στην παχιά γενειάδα του! Μόνο τότε ο αείμνηστος παπά Γιάννης διαπίστωσε ότι κανείς δεν τον παρακολουθούσε! Έξαλλος, άρχισε να ρωτά έναν προς έναν τους μαθητές και τις μαθήτριες ποιος έριξε τη σαΐτα!  Και βέβαια, όπως ήταν αναμενόμενο, κανείς δεν τόλμησε να αναφέρει τον δράστη, αφού όλοι συμμετείχαν στον «σαϊτοπόλεμο». Και τότε ο παπά Γιάννης εφάρμοσε τη σολομώντεια λύση. Τέσσερις βιτσιές σε κάθε μαθητή και μαθήτρια, δύο σε κάθε χέρι, μέχρι να αποκαλύψουν τον ένοχο!

Το επόμενο πρωί, η τσακαλοπαρέα των αγοριών, που ήταν και οι γνωστοί-άγνωστοι δράστες, αποφάσισε να κάνει σκασιαρχείο για να γλιτώσει τις ξυλιές! Και όλοι μαζί πήγαν στον Δημοτικό Κήπο να συνεχίσουν το ανοιξιάτικο παιχνίδι τους!

Εκεί τους συνέλαβε ο φωτογραφικός φακός του μόνιμου φωτογράφου του Κήπου και απαθανάτισε την παρέα μαζί και την ιστορία τους! Βέβαια, οι ξυλιές με τη βίτσα συνεχίστηκαν όλες τις επόμενες ημέρες, μέχρι την λήξη των μαθημάτων, αφού ο ένοχος δεν αποκαλυπτόταν!

Στη φωτογραφία, όρθιοι από αριστερά: Γιώργος Χατζάκης, Γρυλλάκης Νίκος (σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα), Γεώργιος Αποστολάκης (Αξιωματικός Ναυτικού), Νικόλαος Αντωνάκης, Τοτός Ορφανουδάκης.

Καθιστοί από αριστερά: Αριστοτέλης Φανουργάκης, Νίκος Σαλούστρος, Γεώργιος Μανουσάκης, (ο πατέρας του ήταν επιστάτης στο σχολείο).

Η φωτογραφία προέρχεται από το οικογενειακό αρχείο του Γιώργου Χατζάκη, ο οποίος μου διηγήθηκε και την ιστορία.